วันนี้คุณบอกรักคนที่บ้านรึยัง.. จั่วหัวซะหวานแหวว คงนึกว่าเป็นเรื่องราวความรัก หรือไม่ก็เป็นเรื่องของคนที่กำลังอินเลิฟจนสำลักออกมาเป็นตัวหนังสือ แต่จริงๆ แล้วกลับเป็นเรื่องของการสร้างพื้นฐาน “ครอบครัวอบอุ่น” เพื่อเป็นภูมิคุ้มกัน หรือเป็นวัคซีนสำหรับการใช้ชีวิตในสังคมปัจจุบัน ที่ออกจะล่อแหลมและเสี่ยงมากมายสำหรับทุกคน ไม่ว่าจะเด็กน้อย เด็กโต วัยรุ่นแรกแย้ม ไปจนถึงรุ่นแก่ .. หลายๆ คนอาจได้รับการปลูกฝังเรื่องของการเก็บความรู้สึก และการสงวนท่าทีสำหรับการแสดงออก ต่อให้ดีใจ เสียใจ หรือรักมากมายขนาดไหน ก็ไม่แสดงออก ไม่บอกไม่กล่าว หรืออย่างมากก็แค่แสดงออกแบบเล็กๆๆ พอเป็นกระสัย ยิ่งแก่ตัวลง หรือมองในแง่บวกคือยิ่งโตขึ้น คนเราก็บอกรักกันน้อยลง หลายบ้านเลิกบอกรักกันตั้งแต่หลังแต่งงาน บางบ้านเค้าบอกรักกันหนเดียวตอนขอแต่งงาน .. ทำนองนั้น แต่หารู้ไม่ว่าพลังของความรักนั้น มันมากมายมหาศาลเพียงพอที่จะทำให้คนตัดสินใจที่จะทำ หรือไม่ทำอะไรก็ได้ ไอ้ที่งอนตุ๊บป่อง ไม่พูดไม่จา หรือที่โกรธกันแทบตาย ก็กลับมาดีกันได้ราวปาฏิหารย์ .. บรรยากาศมาคุที่อึมครึม ก็อาจจะเป็นสีชมพูขึ้นมาด้วยการบอกว่า .. ”เรารักกัน” ลูกที่กำลังน้ำตาเล็ด ก็หายเป็นปลิดทิ้งกับเพียงแค่พ่อหรือแม่ดึงมากอดแล้วบอกว่า “รักลูก” มันออกจะดูขัดเขินสำหรับบางคน บางบ้านที่ไม่คุ้นเคย เกิดอาการกระดาก ไม่กล้า..จนปูนนี้แล้วยังจะมาให้บอกรักอีก แต่เชื่อเถอะว่าลองฝืนๆ ทำไป ผลที่ตามมาออกจะดีเกินคาด [...]
Posts Tagged ‘สัมผัส’
2 ม.ค.
ยาบำรุงกำลัง “ใจ”
หลายที่ หลายบ้าน หลายหน่วยงาน มีปัญหาเรื่องคน และอันดับต้นๆ เรื่องคนก็มักเป็นเรื่องของการสื่อสาร สื่อกันมากไปบ้าง น้อยไปบ้าง หรือสื่อผิดที่ผิดทาง ผิดรูปแบบไปบ้าง แต่ทั้งหมดก็นำมาซึ่งความไม่สบายใจ กำลังใจหายหด หนักไปก็กลายเป็นอาการป่วยทางจิต ออกอาการเครียด จิตตก เหงาเศร้าสร้อย เห็นบางหน่วยงาน อยู่โต๊ะใกล้กันแค่วา เอื้อมถึง หรือเดินถึง แต่กลับสื่อสารกันทางโทรศัพท์ อ้างว่าขี้เกียจเดิน หรือบางทีก็ตะโกนกันโหวกเหวกถามว่าได้รับ e-mail รึยัง เน้นสื่อกันทางไฮเทคเป็นหลัก ไอ้เรื่องที่จะคุยกันซึ่งหน้า ตบบ่าตบหลังจับมือจับไม้ทักทายกันเป็นอย่าหวัง หรืออย่างเทศกาลปีใหม่ ก็สื่อสารกันแบบใหม่ ส่ง SMS, twitter ทักผ่าน Facebook แทนการส่งส.ค.ส หรือไปเยี่ยมเยียนถึงบ้านกันแบบแต่ก่อน ใกล้เข้ามาอีก ก็เป็นการสื่อสารกันที่บ้าน บางบ้านรีบแจ้นออกหากินกันแต่เช้า รถคนละคัน หรือต่างคนต่างรีบออกจากบ้าน แทบจะไม่ได้ทักทาย ร่ำลาสวัสดีลูบหัวลูบหลังกัน กลับมาก็ค่ำมืด อ่อนระโหยโรยแรง ขี้เกียจจนไม่อยากจะพูดจากับใคร ยิ่งเดี๋ยวนี้ สื่อสิ่งอำนวยความสะดวกมีมากมาย ทั้งตัวเล็ก ตัวโต ก็นั่งกันอยู่หน้าเครื่อง ทั้งเครื่องคอมพิวเตอร์ เครื่องโทรทัศน์ เครื่องเล่น DVD เครื่องเล่นเกมสารพัด มีกิจกรรมส่วนตัวต่างคนต่างทำ จนการพูดจาสัมผัสเนื้อต้องตัวน้อยลงไปทุกที แทบจะนับคำ นับครั้งได้ การพูดกันน้อยลง [...]
