ลงบันทึกประจำวันไว้ว่า 15 ตุลา 52 ได้กินข้าวไข่เจียวฝีมือเจ้าลูกชายเป็นครั้งแรก อุตส่าห์ลงทุนลงแรงทำเองทุกขั้นตอนกระบวนการ ตอกไข่ เจียวไข่ ผสมเครื่อง จนกระทั่งทอดลงกระทะ บรรจงตักใส่จาน กินเข้าไปก็น้ำตาเล็ด เพราะมันไม่ต่างอะไรกับไข่เจียวที่ทำน้ำปลาหกใส่ เพียงแต่คราวนี้พ่อลูกชายมันเปลี่ยนสูตรไปใส่เกลือตามไอเดียอันบรรเจิด ก็เลยต้องเรียกว่าไข่เจียวตำรับเกลือหก แต่ที่น้ำตาต้องเล็ดอีกอย่างก็คือความภูมิใจของคนที่เป็นพ่อเป็นแม่ ที่ได้กินฝีมือลูกชายเป็นครั้งแรกตอนอายุ 11 ขวบ จำได้ว่าตอนที่ตัวเอง 11 ขวบ ยังไม่เคยทำกับข้าวให้แม่กินเลย นึกๆ ก็อายลูกมัน ระหว่างกินข้าว ไข่เจียวตำรับเกลือหกอยู่นั้น ปากเจ้าลูกชายก็พร่ำพรรณาสรรพคุณไข่เจียวฝีมือตัวเองไม่มีหยุด .. อร่อยมากเลยนะเนี่ย .. ฝีมือครั้งแรก เค็มนิดหน่อยเอ๊ง..ง ตักข้าวใส่ปากเยอะๆ ก็โอเคแล้ว กินไปพูดไปจนหมดชาม เรารึ .. ก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ พยักเพยิดไปเรื่อย ข้าวพูนๆ จานหมดไปแล้ว ยังเหลือไข่เจียวอีก 2 คำ เจ้าลูกชายก็กล้ำกลืนฝืนทน ยัดเข้าปากไปด้วยความเสียดาย กลัวไข่เจียวฝีมือตัวเองจะเหลือทิ้ง แต่ไม่ลืมคำสุดท้ายที่หลุดออกจากปากว่า แม่จ๋าคร๊าบ..มันเค็มจัง เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ของของเราย่อมดีที่สุด ของของเราย่อมอร่อยสุด แม้ว่ามันจะห่วย จะแย่เต็มทน แต่ถ้าถูกรับรู้ว่าเป็นของเราแล้ว ยังไงมันก็ดีที่สุดอยู่ดี อันว่าตัวตนเนี่ยนะ [...]
Posts Tagged ‘ธรรมชาติของมนุษย์’
9 ต.ค.
ความสุขจ๋า .. Where are you???
คนเราชอบไขว่คว้าหาความสุข ดิ้นรนจนดูเหมือนว่าความสุขอยู่ไกล๊ .. ไกล และหายากเสียเต็มประดา บางคนก็มานั่งพร่ำบ่น แอบก่นด่าถึงชีวิตบัดซบที่เกิดมา เหมือนจะหาความสุขไม่ได้ พอได้ยินลอยมากระทบหู ก็ลองได้มานั่งใคร่ครวญชีวิตของตัวเองดูมั่งว่าความสุขมันอยู่ตรงไหนกันแน่ (ฟะ) ตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย เรียนหนังสือหนังหาในสายวิชาชีพของตัวเองมา ก็จำได้แม่นว่าคุณครู คุณอาจารย์ทั้งหลายได้กรอกใส่หู ย้ำกันมาในหลายวิชาที่ลงเรียนกัน และต้องท่องแทบเป็นคติประจำสำนักว่า ข้อหนึ่ง..มนุษย์มีความแตกต่างกัน และข้อสอง..คนเรามีความต้องการไม่มีที่สิ้นสุด ส่วนอีกหลายข้อ ขอยกยอดไว้ก่อน เพราะอาจจำได้มั่ง ไม่ได้มั่ง ข้อสองนี้สำคัญ เพราะชอบนำมาท่อง ล้อเลียนกันว่า คนเรานั้นท่ามาก และเรื่องมาก อันเนื่องมาจากความต้องการไม่มีที่สิ้นสุดตามทฤษฎีดึกดำบรรพ์ของคุณฟรอยด์เค้า (Freud) ก็เลยมาถึงบางอ้อว่า นี่ละมั้ง คือสาเหตุหลักที่คนบ่นกันตรึมว่าชีวิตนี้ไม่มีความสุข หรือหาความสุขไม่ได้เอาซะเลย ลืมนึกไปว่า ความสุขมันอยู่รอบตัว อยู่ริมถนน ริมทางเดินนั่นเอง หรือบางทีอาจจะอยู่กับตัวจนเคยชิน เกินกว่าที่ใจจะรู้สึกก็เป็นได้ ยกตัวอย่างสมัยทำงานที่บริษัทนึง โลโก้ประจำแบรนด์เค้ามีหลายสี ช่วงเปิดตัวใหม่ๆ พนักงานรุ่นแรก ณ ตอนนั้น หรือก็เป็นรุ่นแรกแย้ม (ฝาโ…) ณ ตอนนี้ จะได้รับแจกเสื้อแจ๊กเกจเป็นที่ระลึกสำหรับช่วงเปิดตัวโลโก้ใหม่ แต่ด้วยความที่โลโก้ที่งดงามมีหลายสี ก็ทำเสื้อครบซะทุกสี แจกคนละตัวให้กับทุกหน่วยงานตามยอดจำนวนพนักงานตอนนั้น ชัวร์ว่าคนเข้าใหม่นั้นไม่ได้เสื้ออย่างแน่นอน [...]
3 ต.ค.
เจ็บกับอาย ถึงเวลาจะเลือกอะไร
เมนท์ และเม้าท์ชาวบ้านไว้เยอะ ประเด็นที่ไม่ซินเซียกับความรู้สึกตัวเอง เจ็บแทบตายก็ยังรักษาฟอร์มสุดฤทธิ์ ไม่เป็นไรค่าไม่เป็นไร ถึงคราวตัวเองบ้าง ก็เข้าข่าย ว่าแต่เขาอิเหนาเป็นเองจนได้ จะอะไรล่ะ ก็ซุ่มซ่ามน่ะดิ เดินเฉิดฉาย เชิดไปเชิดมาจนได้เรื่อง ตกส้นสูง พร้อมตก step ที่เค้ายกพื้นเอาไว้ รวมๆ แล้วก็ครึ่งค่อนฟุตได้ ลงไปกลิ้งพังพาบ พับเพียบกับพื้นดังป๊าบ จนใครๆ แหงะหน้ามามอง สุดท้าย ก็ฉีกยิ้มสุดฤทธิ์ พร้อมๆ กับลุกแบบนางงาม ไม่เป็นไรค่า ไม่เป็นไร กำลังเพลินค่า นู๋ไม่ได้มอง แล้วค่อยๆ บรรจงลุกทั้งๆ ที่เจ็บ (ชิบหาย) ขากูร์จะหักมั้ยว้า กะเผลกกลับรังแบบมีฟอร์ม รู้เลยว่า เมื่อถึงเวลา เจ็บกะอาย ก็เลือกกลัวอายอยู่ดี นี่แหละน้า!! นึกอีกที ทำไมไม่ตะโกนออกไปวะ ว่าเจ็บว้อย.. โคดเจ็บเลยก็ไม่รู้เนอะ แต่ท้ายสุด ก็โทรไปโพทะนาบอกชาวบ้านว่า ซุ่มซ่ามว่ะ ตกส้นสูงมา >> พูดไปแล้วก็สะใจ สบายใจดี แบบนี้ดีอ้ะ ไม่มีฟอร์ม สบายใจสุดๆๆ [...]
3 ต.ค.
ตัวกูร์ ผักกูร์ ของกูร์ ..
เป็นเมมเบอร์ของ Facebook มาตั้งน้าน นาน ด้วยเหตุที่เพื่อนที่ USA มัน invite มา สมัครเสร็จแล้วก็ทิ้งไว้หลายชาติเพราะไม่รู้จะทำไรกับมัน แถมภาษาต่างด้าวพรึดไปหมด หาเพื่อนซักตัวก็ไม่เห็น เพิ่งมาฮิตจนถึงขั้น addict สุดๆ ก็ไม่กี่เดือนมานี่เอง ต้องยอมรับว่า 2-3 เหตุผลหลักของการผละจากอก ฮิห้า (Hi5) ก็เพราะใน Hi5 มันออกจะดูโนะเนะ ดีไซน์ออกจากคิขุไม่สมกับวัย แถมไม่ค่อยมี App. อะไรให้เล่นมากมาย เมื่อก่อน (ก่อนนู้น) มีแต่เมนต์ เมนต์ แล้วก็เมนต์ ซึ่งเน้นว่าต้องวิ่งเข้าไป Page ของเพื่อนเป็นหลัก แล้วฝากเมนต์ทิ้งไว้ รอให้มันเม้นต์กลับ พื้นที่แสดงส่วนของเราก็น้อยๆๆ ซึ่งขัดกับหลักธรรมชาติของผู้คนอย่างแรง เพราะคนนั้นน่ะ Self จัดจะตาย ตัวกูร์ทั้งน้าน .. น นี่คือเหตุผลหลักที่ FB ประสบความสำเร็จ เพราะมันเน้นตัวกูร์อย่างแรง เป็นที่ให้โชว์ ให้ระบาย ให้แสดงความเป็นตัวตนอย่างดี ว่าตอนนี้ “กูร์” [...]
