ลงบันทึกประจำวันไว้ว่า 15 ตุลา 52 ได้กินข้าวไข่เจียวฝีมือเจ้าลูกชายเป็นครั้งแรก อุตส่าห์ลงทุนลงแรงทำเองทุกขั้นตอนกระบวนการ ตอกไข่ เจียวไข่ ผสมเครื่อง จนกระทั่งทอดลงกระทะ บรรจงตักใส่จาน กินเข้าไปก็น้ำตาเล็ด เพราะมันไม่ต่างอะไรกับไข่เจียวที่ทำน้ำปลาหกใส่ เพียงแต่คราวนี้พ่อลูกชายมันเปลี่ยนสูตรไปใส่เกลือตามไอเดียอันบรรเจิด ก็เลยต้องเรียกว่าไข่เจียวตำรับเกลือหก แต่ที่น้ำตาต้องเล็ดอีกอย่างก็คือความภูมิใจของคนที่เป็นพ่อเป็นแม่ ที่ได้กินฝีมือลูกชายเป็นครั้งแรกตอนอายุ 11 ขวบ จำได้ว่าตอนที่ตัวเอง 11 ขวบ ยังไม่เคยทำกับข้าวให้แม่กินเลย นึกๆ ก็อายลูกมัน ระหว่างกินข้าว ไข่เจียวตำรับเกลือหกอยู่นั้น ปากเจ้าลูกชายก็พร่ำพรรณาสรรพคุณไข่เจียวฝีมือตัวเองไม่มีหยุด .. อร่อยมากเลยนะเนี่ย .. ฝีมือครั้งแรก เค็มนิดหน่อยเอ๊ง..ง ตักข้าวใส่ปากเยอะๆ ก็โอเคแล้ว กินไปพูดไปจนหมดชาม เรารึ .. ก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ พยักเพยิดไปเรื่อย ข้าวพูนๆ จานหมดไปแล้ว ยังเหลือไข่เจียวอีก 2 คำ เจ้าลูกชายก็กล้ำกลืนฝืนทน ยัดเข้าปากไปด้วยความเสียดาย กลัวไข่เจียวฝีมือตัวเองจะเหลือทิ้ง แต่ไม่ลืมคำสุดท้ายที่หลุดออกจากปากว่า แม่จ๋าคร๊าบ..มันเค็มจัง เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ของของเราย่อมดีที่สุด ของของเราย่อมอร่อยสุด แม้ว่ามันจะห่วย จะแย่เต็มทน แต่ถ้าถูกรับรู้ว่าเป็นของเราแล้ว ยังไงมันก็ดีที่สุดอยู่ดี อันว่าตัวตนเนี่ยนะ [...]
Posts Tagged ‘ตัวกู ของกู’
3 ต.ค.
ตัวกูร์ ผักกูร์ ของกูร์ ..
เป็นเมมเบอร์ของ Facebook มาตั้งน้าน นาน ด้วยเหตุที่เพื่อนที่ USA มัน invite มา สมัครเสร็จแล้วก็ทิ้งไว้หลายชาติเพราะไม่รู้จะทำไรกับมัน แถมภาษาต่างด้าวพรึดไปหมด หาเพื่อนซักตัวก็ไม่เห็น เพิ่งมาฮิตจนถึงขั้น addict สุดๆ ก็ไม่กี่เดือนมานี่เอง ต้องยอมรับว่า 2-3 เหตุผลหลักของการผละจากอก ฮิห้า (Hi5) ก็เพราะใน Hi5 มันออกจะดูโนะเนะ ดีไซน์ออกจากคิขุไม่สมกับวัย แถมไม่ค่อยมี App. อะไรให้เล่นมากมาย เมื่อก่อน (ก่อนนู้น) มีแต่เมนต์ เมนต์ แล้วก็เมนต์ ซึ่งเน้นว่าต้องวิ่งเข้าไป Page ของเพื่อนเป็นหลัก แล้วฝากเมนต์ทิ้งไว้ รอให้มันเม้นต์กลับ พื้นที่แสดงส่วนของเราก็น้อยๆๆ ซึ่งขัดกับหลักธรรมชาติของผู้คนอย่างแรง เพราะคนนั้นน่ะ Self จัดจะตาย ตัวกูร์ทั้งน้าน .. น นี่คือเหตุผลหลักที่ FB ประสบความสำเร็จ เพราะมันเน้นตัวกูร์อย่างแรง เป็นที่ให้โชว์ ให้ระบาย ให้แสดงความเป็นตัวตนอย่างดี ว่าตอนนี้ “กูร์” [...]
