ลงบันทึกประจำวันไว้ว่า 15 ตุลา 52 ได้กินข้าวไข่เจียวฝีมือเจ้าลูกชายเป็นครั้งแรก อุตส่าห์ลงทุนลงแรงทำเองทุกขั้นตอนกระบวนการ ตอกไข่ เจียวไข่ ผสมเครื่อง จนกระทั่งทอดลงกระทะ บรรจงตักใส่จาน กินเข้าไปก็น้ำตาเล็ด เพราะมันไม่ต่างอะไรกับไข่เจียวที่ทำน้ำปลาหกใส่ เพียงแต่คราวนี้พ่อลูกชายมันเปลี่ยนสูตรไปใส่เกลือตามไอเดียอันบรรเจิด ก็เลยต้องเรียกว่าไข่เจียวตำรับเกลือหก แต่ที่น้ำตาต้องเล็ดอีกอย่างก็คือความภูมิใจของคนที่เป็นพ่อเป็นแม่ ที่ได้กินฝีมือลูกชายเป็นครั้งแรกตอนอายุ 11 ขวบ จำได้ว่าตอนที่ตัวเอง 11 ขวบ ยังไม่เคยทำกับข้าวให้แม่กินเลย นึกๆ ก็อายลูกมัน ระหว่างกินข้าว ไข่เจียวตำรับเกลือหกอยู่นั้น ปากเจ้าลูกชายก็พร่ำพรรณาสรรพคุณไข่เจียวฝีมือตัวเองไม่มีหยุด .. อร่อยมากเลยนะเนี่ย .. ฝีมือครั้งแรก เค็มนิดหน่อยเอ๊ง..ง ตักข้าวใส่ปากเยอะๆ ก็โอเคแล้ว กินไปพูดไปจนหมดชาม เรารึ .. ก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ พยักเพยิดไปเรื่อย ข้าวพูนๆ จานหมดไปแล้ว ยังเหลือไข่เจียวอีก 2 คำ เจ้าลูกชายก็กล้ำกลืนฝืนทน ยัดเข้าปากไปด้วยความเสียดาย กลัวไข่เจียวฝีมือตัวเองจะเหลือทิ้ง แต่ไม่ลืมคำสุดท้ายที่หลุดออกจากปากว่า แม่จ๋าคร๊าบ..มันเค็มจัง เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ของของเราย่อมดีที่สุด ของของเราย่อมอร่อยสุด แม้ว่ามันจะห่วย จะแย่เต็มทน แต่ถ้าถูกรับรู้ว่าเป็นของเราแล้ว ยังไงมันก็ดีที่สุดอยู่ดี อันว่าตัวตนเนี่ยนะ [...]
Posts Tagged ‘คน’
3 ต.ค.
7 เรื่องสำหรับเตรียมตัวเผื่อตกงาน
เมื่อเกิดมรสุมทางการเงินกับหน่วยงานหรือองค์กร มรสุมทางการงานก็เกาะตามมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดก็คือ เหล่าผู้คนทั้งหลายที่เป็นกำลังขับเคลื่อนให้กับองค์กร เพราะมักถูกจัดอันดับ ขึ้นทำเนียบว่าเป็นเรื่องต้นๆ ที่จะจัดการ อาจจะด้วยลดเงินเดือน ให้หยุดงาน ให้ออกแบบสมัครใจ หรือให้ออกไปไกลๆ แบบถาวร เพราะมองว่าเรื่องของคนเป็นเรื่องของค่าใช้จ่าย หรือ Cost ล้วนๆ โดยบางทีลืมนึกไปว่า คน นี่แหละเป็นทรัพยากรสำคัญ เป็น asset ที่ดีที่สุด เพราะบางทีทำเรื่องปาฏิหารย์ 1 บวก 1 เป็นมากกว่า 2 มาแล้ว เรื่องอื่นๆ ยังพอทน แต่ถ้าเป็นเรื่องของการให้ออก/เลิกจ้าง ถามว่าแล้วพวกเราจะทำไง ในฐานะที่เป็น “คน” ในองค์กร เป็นลูกจ้างมืออาชีพที่ไม่เคยคิด ไม่เคยฝันว่าจะมีซักวันที่ต้องโบกมือลาองค์กรแบบกระทันหัน แน่นอนล่ะ แทบจะไม่มีใครเตรียมตัวล่วงหน้าหรอกว่าจะถูกเลิกจ้าง ถูกให้ออกแบบฉุกเฉิน ด้วยเหตุผลหรือความจำเป็นที่ยากต่อการรับได้ เมื่อวันนั้นมาถึง ก็คงรำพึงรำพันได้อย่างเดียวว่าทำไมต้องเป็นตูร์ ทำไม๊ ทำไม .. ช่างไม่ยุติธรรมเอาซะเลย เมื่อไม่ได้มีการเตรียมตัว และเตรียมใจ ความช็อคก็คงต้องมีแบบเลี่ยงไม่ได้ แต่ถ้าใครทำใจได้ ยอมรับความเป็นจริงได้ ก็มีชัยไปเสี้ยว อีกครึ่งเสี้ยวซึ่งมีความสำคัญอย่างมาก ก็เห็นจะเป็นเรื่องของทัศนคติทางบวกต่อตัวเอง [...]
3 ต.ค.
เจ็บกับอาย ถึงเวลาจะเลือกอะไร
เมนท์ และเม้าท์ชาวบ้านไว้เยอะ ประเด็นที่ไม่ซินเซียกับความรู้สึกตัวเอง เจ็บแทบตายก็ยังรักษาฟอร์มสุดฤทธิ์ ไม่เป็นไรค่าไม่เป็นไร ถึงคราวตัวเองบ้าง ก็เข้าข่าย ว่าแต่เขาอิเหนาเป็นเองจนได้ จะอะไรล่ะ ก็ซุ่มซ่ามน่ะดิ เดินเฉิดฉาย เชิดไปเชิดมาจนได้เรื่อง ตกส้นสูง พร้อมตก step ที่เค้ายกพื้นเอาไว้ รวมๆ แล้วก็ครึ่งค่อนฟุตได้ ลงไปกลิ้งพังพาบ พับเพียบกับพื้นดังป๊าบ จนใครๆ แหงะหน้ามามอง สุดท้าย ก็ฉีกยิ้มสุดฤทธิ์ พร้อมๆ กับลุกแบบนางงาม ไม่เป็นไรค่า ไม่เป็นไร กำลังเพลินค่า นู๋ไม่ได้มอง แล้วค่อยๆ บรรจงลุกทั้งๆ ที่เจ็บ (ชิบหาย) ขากูร์จะหักมั้ยว้า กะเผลกกลับรังแบบมีฟอร์ม รู้เลยว่า เมื่อถึงเวลา เจ็บกะอาย ก็เลือกกลัวอายอยู่ดี นี่แหละน้า!! นึกอีกที ทำไมไม่ตะโกนออกไปวะ ว่าเจ็บว้อย.. โคดเจ็บเลยก็ไม่รู้เนอะ แต่ท้ายสุด ก็โทรไปโพทะนาบอกชาวบ้านว่า ซุ่มซ่ามว่ะ ตกส้นสูงมา >> พูดไปแล้วก็สะใจ สบายใจดี แบบนี้ดีอ้ะ ไม่มีฟอร์ม สบายใจสุดๆๆ [...]
