เพิ่งกลับเข้าบ้านพร้อมถุง และข้าวของพะรุงพะรัง เป็นอีกครั้งที่ช็อปมาราธอนจริงๆ เดินเข้าร้านโน้นออกร้านนี้ ย้อนกลับมาร้านเดิม วนเอาของมาใส่รถ แล้วกลับเข้าห้างไปช็อปใหม่ เป็นอย่างนี้ 3 รอบ จริงๆ ไม่ได้ช็อปประชดชีวิต หรือเงินเหลือใช้แต่ประการใด เหตุผลสั้นๆ ง่ายๆ คืออยู่มาวันหนึ่งตกใจตื่นขึ้นมา ด้วยความรู้สึกว่า โอ้ว! กรี๊ด ลูกช้านเป็นหนุ่มแล้ว จากเด็กตัวน้อยน้ำหนักแค่ 2,400 กรัม ตัวเหี่ยวๆ จนตอนนี้สูงจะทันกัน เสียงเริ่มแตก แถวสิวขึ้นอีกต่างหาก เมื่อก่อนที่ไปไหนไปด้วยกัน กระเตงกันไปทุกที่ จูงมือเดินตามกันต้อยๆ แต่ตอนนี้เริ่มดังแล้วแยกวง จูงมือไม่ได้แล้วด้วยเหตุผลว่า..อายเค้าแม่ ขอเปลี่ยนเป็นกอดคอเดินแทนได้มั้ย นั่นแหละ..คือที่มา ที่ลุกขึ้นขนซื้อเสื้อผ้า ข้าวของเครื่องใช้ ยกเครื่องให้พ่อลูกชายใหม่หมด ช็อปกระจาย นึกถึงความจริงข้อนึงที่จริงแท้และแน่นอนว่า เวลาไม่เคยคอยใคร สิ่งที่เห็นทุกวี่ทุกวันจนเคยชิน จริงๆ แล้วมันเปลี่ยนไปทุกวัน ไม่เคยหยุดนิ่ง เพียงแต่เราไม่ทันสังเกต หรือชินจนไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงต่างหาก รู้สึกตัวอีกทีมันก็เปลี่ยนไปมากแล้ว บางอย่างรู้สึกอีกทีก็เหมือนจะช้าเกินไป ทำโน่นทำนี่ไม่ทัน ลึกๆ แอบนึกดีใจ ที่ตอนก่อนยอมลาออกเปลี่ยนงาน ทิ้งเงินเดือนแพงๆ เพื่อแลกกับเวลา ขอมาอยู่กับพ่อลูกชายให้เวลากับครอบครัว แทนที่จะใช้ชีวิตเยี่ยงทาสให้กับการทำงาน [...]
