จำได้ว่า ตอนก่อนเคยพาพ่อลูกชาย และบรรดาหลานๆ ไปตลาดนัดหน้าหมู่บ้านอยู่บ่อยๆ ตลาดนัดคล้ายๆ กับที่เค้าเรียกตลาดเย็นผสมกับเปิดท้ายขายของ คือมีเฉพาะตอนเย็น และเป็นบรรดาพ่อค้าแม่ขายมารวมตัวกันเฉพาะกิจขายโน่นขายนี่ตามแต่ถนัด เพื่อเข้าให้ถึงกลุ่มตลาดเป้าหมายที่เป็นหมู่บ้านชุมชนทั้งหลาย อำนวยความสะดวกถึงที่ถึงถิ่น ลักษณะแบบนี้ถ้าอัพเกรดขึ้นมาหน่อยภาษาฝาหรั่งตาน้ำข้าว คงเรียกเป็น Community Mall ที่เป็นเทรนด์ของตอนนี้แหละ หนึ่งในบรรดาร้านค้าที่เป็นที่ชื่นชอบของเด็กๆ ก็คงเป็นแพนเค้กหน้าตาคิขุ น่ารักๆๆ ที่มีแบบให้เด็กๆ เลือกตามใจชอบ จะเป็นรูปหน้าโดเรมอน กบเคโระ สตรอเบอรี่ เต่าทอง หรือตัวอะไรต่อมิอะไร ทำกันแบบสดๆ .. แน่ล่ะ ความวุ่นวายโกลาหลก็จะเกิดรอบๆ ร้านแพนเค้ก เอาตัวนั้น เอาตัวนี้ เปลี่ยนใจไปมาเมื่อเจอตัวที่น่ารัก ถูกใจกว่า กลายเป็นว่า หน้าตาความน่ารัก เป็นเกณฑ์ที่เด็กๆ ใช้เลือกแพนเค้ก 2-3 ปีผ่านไป ได้มีโอกาสแวะร้านแพนเค้กอีกรอบ คราวนี้ ย้ายไปเป็น Community Mall หน้าโรงเรียนของแม่หลานสาว เสียงเซ็งแซ่รอบรถเข็นเหมือนเคย แต่แปลกใจที่ทำไมบรรดากองทัพลูกหลานของเราเงียบผิดปกติ จนได้แพนเค้กมาขึ้นรถ ไถ่ถามที่มาของการเลือกแพนเค้ก ก็ถึงบางอ้อ ว่า เหตุที่เงียบกันนั้น เป็นเพราะกำลังใช้ความคิด ชั่งน้ำหนักกันอยู่ ระหว่างหน้าตา [...]
