น้ำท่วมหนักรอบนี้ใช้ว่าจะเป็นกลียุค วิกฤติเพียงอย่างเดียวก็หาไม่ ท่ามกลางความ เรือ (ชิบ) หายที่ต่างโดนกันถ้วนหน้า ก็ยังมีความสว่างไสว ยังพบความสุขและบทเรียนอันมีค่าทางจิตใจ ทุกคนที่ประสบกับความเรือหายหยั่งว่านี้ ถ้าใส่ใจซะหน่อย ตระหนักให้มาก ก็จะพบกับความสุขใจ กับความอบอุ่นใจที่ว่านี้เหมือนๆ กัน ท่ามกลางโหมด “รอ” และโหมด “ลุ้น” ว่าน้องน้ำจะเฉียดแผ้วพานมาเยี่ยมถึงบ้านหรือไม่นี้ นอกจากจะพบเจอกะความเครียดว่า คุณน้องน้ำเธอจะมาหาหรือไม่ จะมาถึงเมื่อไหร่นั้น ครอบครัวของเราก็พบกับความสุขใจที่ว่า เราได้ใช้เวลา 1-2 สัปดาห์อันมีค่าร่วมกัน ..จากที่เคยออกจากรังแต่เช้ามืด กลับเมื่อดึก ไม่เคยวางแผนปรึกษาการไปและการกลับ เปลี่ยนมาเป็นการพูดคุยกัน ชั้นจะไปส่งลูกตอนเช้าแล้วรีบกลับมาตอนบ่าย เธออยู่บ้านเก็บของเฝ้าน้ำไปแล้วบ่ายสลับไปรับลูก เราจะเปิบมื้อเย็นพร้อมกันที่บ้าน..แทนการกินข้าวข้างนอก เพื่อรีบมาเฝ้าน้ำ เลยรู้ว่า.. สุข .. ที่ครอบครัวได้ใช้เวลาด้วยกันมากขึ้น สื่อสารกันมากขึ้น แถมด้วยการร่วมแชร์และแบ่งปัน ช่วยเหลือกันในครอบครัว แบ่งหน้าที่เข้าเวร ของชั้นเวรค่ำถึงดึก ของเธอเวรดึกถึงเช้า ส่วนพ่อลูกชายเข้าเวรบ่ายช่วงที่พ่อแม่ม่อยหลับ เทคอะงีบไป ทำหน้าที่ของตนเองโดยสร้างภาระให้น้อยที่สุด ทำตัวให้ยืดหยุ่นมากๆๆ อยู่ให้ง่าย ลดตัวกูร์ของกูร์ไปเยอะๆ ..สุข..ที่ครอบครัวเราร่วมด้วยช่วยกัน ความสว่างไสว สุขในใจอีกอย่างก็คือ การได้โทรหาพ่อหาแม่ทุกวัน เมื่อก่อนออกจะรำคาญที่พ่อแม่โทรมา จะโทรมาทำไม๊..ทำไม แต่ช่วงโหมดลุ้นน้องน้ำนี่ โทรหากันทุกวัน รายงานตัว โทรไปมั่ง พ่อกะแม่โทรมามั่ง [...]
