หลักการเลือกแพนเค้ก (ฉบับการตลาด)
จำได้ว่า ตอนก่อนเคยพาพ่อลูกชาย และบรรดาหลานๆ ไปตลาดนัดหน้าหมู่บ้านอยู่บ่อยๆ ตลาดนัดคล้ายๆ กับที่เค้าเรียกตลาดเย็นผสมกับเปิดท้ายขายของ คือมีเฉพาะตอนเย็น และเป็นบรรดาพ่อค้าแม่ขายมารวมตัวกันเฉพาะกิจขายโน่นขายนี่ตามแต่ถนัด เพื่อเข้าให้ถึงกลุ่มตลาดเป้าหมายที่เป็นหมู่บ้านชุมชนทั้งหลาย อำนวยความสะดวกถึงที่ถึงถิ่น ลักษณะแบบนี้ถ้าอัพเกรดขึ้นมาหน่อยภาษาฝาหรั่งตาน้ำข้าว คงเรียกเป็น Community Mall ที่เป็นเทรนด์ของตอนนี้แหละ
หนึ่งในบรรดาร้านค้าที่เป็นที่ชื่นชอบของเด็กๆ ก็คงเป็นแพนเค้กหน้าตาคิขุ น่ารักๆๆ ที่มีแบบให้เด็กๆ เลือกตามใจชอบ จะเป็นรูปหน้าโดเรมอน กบเคโระ สตรอเบอรี่ เต่าทอง หรือตัวอะไรต่อมิอะไร ทำกันแบบสดๆ .. แน่ล่ะ ความวุ่นวายโกลาหลก็จะเกิดรอบๆ ร้านแพนเค้ก เอาตัวนั้น เอาตัวนี้ เปลี่ยนใจไปมาเมื่อเจอตัวที่น่ารัก ถูกใจกว่า กลายเป็นว่า หน้าตาความน่ารัก เป็นเกณฑ์ที่เด็กๆ ใช้เลือกแพนเค้ก
2-3 ปีผ่านไป ได้มีโอกาสแวะร้านแพนเค้กอีกรอบ คราวนี้ ย้ายไปเป็น Community Mall หน้าโรงเรียนของแม่หลานสาว เสียงเซ็งแซ่รอบรถเข็นเหมือนเคย แต่แปลกใจที่ทำไมบรรดากองทัพลูกหลานของเราเงียบผิดปกติ จนได้แพนเค้กมาขึ้นรถ ไถ่ถามที่มาของการเลือกแพนเค้ก ก็ถึงบางอ้อ ว่า เหตุที่เงียบกันนั้น เป็นเพราะกำลังใช้ความคิด ชั่งน้ำหนักกันอยู่ ระหว่างหน้าตา ความน่ารักที่อยากได้ กับขนาดและปริมาณแพนเค้ก ภายใต้เงื่อนไขที่ว่า “ราคาเท่ากัน” โดยเฉพาะพ่อลูกชาย ในฐานะเป็นหัวโจก คำนวณขนาด ปริมาณ ความคุ้มมากกว่าใครเพื่อน แถมพูดเสียงดังฟังชัด ..ไม่สนหร็อกว่าตัวอะไร แต่อันใหญ่กว่าเป็นใช้ได้
เออแฮะ.. เหตุผลในการตัดสินใจซื้อของผู้บริโภคนี่จริงๆ เล้ย.. ด้วยเหตุผล และอารมณ์ ตามตำราเปี๊ยบ เพียงแต่รอบนี้ ประสบการณ์ อายุ และข้อมูลของผู้ซื้อเปลี่ยนไป กลยุทธ์เดิมในการขายเดิมก็เริ่มไม่ได้ผลกับกลุ่มเป้าหมายนี้อีก ไอ้ที่เดิมชิ้นเล็กแต่เน้นน่ารัก เริ่มไม่เวิร์คซะแล้ว
นี่แค่แพนเค้กนะเนี่ย .. ชิ้นละไม่กี่บาท แต่ถ้าเป็นอย่างอื่นที่มูลค่าสูงกว่านี้หลายเท่า คนขายคงต้องขบคิดกลยุทธ์กันหัวแทบแตก เอาให้เหมาะเอาให้แมทช์กับกลุ่มเป้าหมาย ซึ่งเดี๋ยวนี้ก็พัฒนาขึ้นมากมาย เรื่องมากขึ้น ข้อมูลมากขึ้น ต่อรองมากขึ้น ไม่แน่นะ.. ต่อไปอาจเห็นแพนเค้กออนไลน์ โหวตหน้าตาแพนเค้กยอดนิยมผ่าน facebook ก็ด๊าย ^0^
