ช่วงหลังนี่ทำตัวอินเทรนด์ เกาะกระแสเทคโนโลยี ริอ่านทำงานแบบโมบายออฟฟิศ ร่อนเร่เคลื่อนที่ไปเรื่อยๆ อาศัยบริการตามร้านกาแฟ ตึกน้อยตึกใหญ่เป็นหลัก เงื่อนไขก็ไม่มีอะไรมากแค่มีที่นั่ง เงียบพอประมาณคนไม่พลุกพล่าน ที่สำคัญคือมีปลั๊กไฟ ไม่ไล่ลูกค้าที่กินน้อยแต่นั่งนานอย่างเราเป็นใช้ได้ เรื่องเน็ตไม่ต้องห่วงเพราะพกมาเอง
ใช้ชีวิตทำงานแบบร่อนเร่ มีออฟฟิศส่วนตัวตามร้านกาแฟ เลยได้มีโอกาสสบช่องสำรวจเรื่องงานบริการเอามาเป็นข้อมูล วัตถุดิบสำหรับทำมาหากินสอนหนังสือ หรืออย่างวันนี้ ดาวศุกร์เข้าดาวเสาร์แทรกรึไงก็ไม่รู้ มีกรณีตัวอย่างเข้าทั้งวัน
เคสแรก นั่งทอดสะพาน เอ๊ย ทอดอารมณ์รอบัดดี้มาทำงานด้วยกัน เพื่อไม่ให้เสียเวลาก็สั่งกาแฟโปรดมา ถือซะว่าเป็นค่าเช่าที่นั่ง รอ ร๊อ รอ จนนานผิดสังเกต เลยลุกขึ้นมาดูซะหน่อย ปรากฎว่า หลังจากวุ่นวายกับลูกค้าที่เปลี่ยนโน่น เปลี่ยนนี่ ก็ลืมออเดอร์เราซะงั้น แต่เรื่องที่ต้องชมเชยก็คือ แค่เราชะโงกหน้าไปถามหา พนักงานก็เริ่มเทคแอคชั่นทันที ด้วยการขอโทษ ด้วยการขยับท่าทาง ขมีขมันมาทำกาแฟให้ พร้อมชดเชยด้วยการอัพไซส์ เปลี่ยนขนาดจากแก้วเล็กเป็นแก้วกลางให้ทันทีโดยไม่มีการร้องขอ ครบถ้วนตามคอนเซปงานบริการเป๊ะ ดับร้อนของลูกค้าอย่างรวดเร็ว ทันอกทันใจ แสดงออกด้วยวาจา พร้อมด้วยการกระทำ และชดเชยให้ .. ยกนิ้วให้เลย ไอ้ที่อ้าปากจะบ่น จะว่า ก็ต้องหุบลงทันที เพราะมีกาแฟอัพไซส์มาปิดปาก
ลองมาดูอีกเคสกัน วันเดียวกันเนี่ยแหละนะ ไปทานอาหารเย็นที่ร้านญี่ปุ่น ค่อนข้างดูดีมีตระกูล เดินเข้าไปนั่งเป็นโต๊ะแรก พนักงานก็ดูดีมีมารยาท นอบน้อมค้อมแล้วค้อมอีกมารับออเดอร์ไปดำเนินการ แต่รอแล้วรอเล่าจนผิดสังเกต อาหารก็ยังไม่มาถึงโต๊ะ กวาดตาไปโต๊ะข้างๆ มาทีหลังแต่ไหงได้ทานกันอย่างเอร็ดอร่อยก่อนเราได้ไง ..ว่าแล้วก็ยกมือโบกทันที ร้องหาความช่วยเหลือในการติดตามอาหารซักหน่อย ผลคือ พนักงานลืมส่งออเดอร์ไปครัว เหมือนฉายหนังซ้ำยังไงชอบกล
แต่เคสนี้มาแปลก พนักงานต่างพากันมารุมขอโทษ โค้งแล้วโค้งอีก รีบไปตามอาหารมาให้ แถมลัดคิวให้ด้วย ถือว่าสอบผ่านในชั้นต้น แสดงออกด้วยการขอโทษ ด้วยความรวดเร็วทันใจ ทั้งวาจาและการกระทำ รีบยกอาหารมาวางเสริพให้ตรงหน้า แต่ด้วยความที่ถูกฝึกมาให้บริการ ให้พูดถามไถ่สร้างบรรยากาศตามบท ก็เลยพาให้มาตายน้ำตื้นเอาตรงนี้ …….. ”ชี” ในที่นี้คือ She ผู้หญิง ไม่ใช่แม่ชีที่มาหารายได้พิเศษ ก็ถามด้วยความชินปากทันทีว่า .. ”อาหารที่สั่งครบนะคะ” โดยหาได้ดูตาม้าตาเรือไม่ .. นั่งกันอยู่ 3 คน อาหารมี 2 ชุด (ดัน) พูดออกมาได้ว่าครบนะคะ
เราก็สวนกลับทันที แบบไม่ต้องลังเล ไม่ต้องให้ตั้งตัวว่า “ยังไม่ครบหรอกค่ะ นั่งอยู่นี่อีกคน” เล่นเอาหน้าเหวอไป ร้อนถึงเจ้าตัวต้นเหตุที่ลืมออเดอร์ต้องออกมารับหน้า ปล่อยให้น้องชิ่งหนีกลับเข้าครัว .. ให้ตายเถอะ เกือบจะดีแล้วเชียว ดันมาสอบตกตอนสุดท้าย ตายน้ำตื้นจริงๆ
นี่แหละน้า..งานบริการ จะให้ฝึก ให้ท่องยังไง ก็ลำบากยากเข็ญจริงๆ ใจต้องรัก ต้องอดทนที่จะเจอลูกค้าหลากหลายรูปแบบ.. บริการจะให้ดีต้องใช้หัวใจ แล้วที่สำคัญก็ต้องใช้สมองด้วย เดี๋ยวจะพาลมาตายน้ำตื้นอย่าง “ชี” นี่อีก 5555+
