ช่วงหลังนี่ทำตัวอินเทรนด์ เกาะกระแสเทคโนโลยี ริอ่านทำงานแบบโมบายออฟฟิศ ร่อนเร่เคลื่อนที่ไปเรื่อยๆ อาศัยบริการตามร้านกาแฟ ตึกน้อยตึกใหญ่เป็นหลัก เงื่อนไขก็ไม่มีอะไรมากแค่มีที่นั่ง เงียบพอประมาณคนไม่พลุกพล่าน ที่สำคัญคือมีปลั๊กไฟ ไม่ไล่ลูกค้าที่กินน้อยแต่นั่งนานอย่างเราเป็นใช้ได้ เรื่องเน็ตไม่ต้องห่วงเพราะพกมาเอง ใช้ชีวิตทำงานแบบร่อนเร่ มีออฟฟิศส่วนตัวตามร้านกาแฟ เลยได้มีโอกาสสบช่องสำรวจเรื่องงานบริการเอามาเป็นข้อมูล วัตถุดิบสำหรับทำมาหากินสอนหนังสือ หรืออย่างวันนี้ ดาวศุกร์เข้าดาวเสาร์แทรกรึไงก็ไม่รู้ มีกรณีตัวอย่างเข้าทั้งวัน เคสแรก นั่งทอดสะพาน เอ๊ย ทอดอารมณ์รอบัดดี้มาทำงานด้วยกัน เพื่อไม่ให้เสียเวลาก็สั่งกาแฟโปรดมา ถือซะว่าเป็นค่าเช่าที่นั่ง รอ ร๊อ รอ จนนานผิดสังเกต เลยลุกขึ้นมาดูซะหน่อย ปรากฎว่า หลังจากวุ่นวายกับลูกค้าที่เปลี่ยนโน่น เปลี่ยนนี่ ก็ลืมออเดอร์เราซะงั้น แต่เรื่องที่ต้องชมเชยก็คือ แค่เราชะโงกหน้าไปถามหา พนักงานก็เริ่มเทคแอคชั่นทันที ด้วยการขอโทษ ด้วยการขยับท่าทาง ขมีขมันมาทำกาแฟให้ พร้อมชดเชยด้วยการอัพไซส์ เปลี่ยนขนาดจากแก้วเล็กเป็นแก้วกลางให้ทันทีโดยไม่มีการร้องขอ ครบถ้วนตามคอนเซปงานบริการเป๊ะ ดับร้อนของลูกค้าอย่างรวดเร็ว ทันอกทันใจ แสดงออกด้วยวาจา พร้อมด้วยการกระทำ และชดเชยให้ .. ยกนิ้วให้เลย ไอ้ที่อ้าปากจะบ่น จะว่า ก็ต้องหุบลงทันที เพราะมีกาแฟอัพไซส์มาปิดปาก ลองมาดูอีกเคสกัน วันเดียวกันเนี่ยแหละนะ ไปทานอาหารเย็นที่ร้านญี่ปุ่น ค่อนข้างดูดีมีตระกูล เดินเข้าไปนั่งเป็นโต๊ะแรก พนักงานก็ดูดีมีมารยาท นอบน้อมค้อมแล้วค้อมอีกมารับออเดอร์ไปดำเนินการ แต่รอแล้วรอเล่าจนผิดสังเกต อาหารก็ยังไม่มาถึงโต๊ะ กวาดตาไปโต๊ะข้างๆ [...]
