หลายที่ หลายบ้าน หลายหน่วยงาน มีปัญหาเรื่องคน และอันดับต้นๆ เรื่องคนก็มักเป็นเรื่องของการสื่อสาร สื่อกันมากไปบ้าง น้อยไปบ้าง หรือสื่อผิดที่ผิดทาง ผิดรูปแบบไปบ้าง แต่ทั้งหมดก็นำมาซึ่งความไม่สบายใจ กำลังใจหายหด หนักไปก็กลายเป็นอาการป่วยทางจิต ออกอาการเครียด จิตตก เหงาเศร้าสร้อย เห็นบางหน่วยงาน อยู่โต๊ะใกล้กันแค่วา เอื้อมถึง หรือเดินถึง แต่กลับสื่อสารกันทางโทรศัพท์ อ้างว่าขี้เกียจเดิน หรือบางทีก็ตะโกนกันโหวกเหวกถามว่าได้รับ e-mail รึยัง เน้นสื่อกันทางไฮเทคเป็นหลัก ไอ้เรื่องที่จะคุยกันซึ่งหน้า ตบบ่าตบหลังจับมือจับไม้ทักทายกันเป็นอย่าหวัง หรืออย่างเทศกาลปีใหม่ ก็สื่อสารกันแบบใหม่ ส่ง SMS, twitter ทักผ่าน Facebook แทนการส่งส.ค.ส หรือไปเยี่ยมเยียนถึงบ้านกันแบบแต่ก่อน ใกล้เข้ามาอีก ก็เป็นการสื่อสารกันที่บ้าน บางบ้านรีบแจ้นออกหากินกันแต่เช้า รถคนละคัน หรือต่างคนต่างรีบออกจากบ้าน แทบจะไม่ได้ทักทาย ร่ำลาสวัสดีลูบหัวลูบหลังกัน กลับมาก็ค่ำมืด อ่อนระโหยโรยแรง ขี้เกียจจนไม่อยากจะพูดจากับใคร ยิ่งเดี๋ยวนี้ สื่อสิ่งอำนวยความสะดวกมีมากมาย ทั้งตัวเล็ก ตัวโต ก็นั่งกันอยู่หน้าเครื่อง ทั้งเครื่องคอมพิวเตอร์ เครื่องโทรทัศน์ เครื่องเล่น DVD เครื่องเล่นเกมสารพัด มีกิจกรรมส่วนตัวต่างคนต่างทำ จนการพูดจาสัมผัสเนื้อต้องตัวน้อยลงไปทุกที แทบจะนับคำ นับครั้งได้ การพูดกันน้อยลง [...]
