ไปท่องเมืองซากูระรอบนี้ ได้เปิดหูเปิดตามากมาย ประมาณว่าตาโตหูผึ่งได้ทุกเรื่อง เป็นประสบการณ์ที่อยากนึกถึงเขียนถึง เก็บไว้นั่งเล่นดูเล่น ตั๋วรถ ตั๋วผ่านทางต่างๆ ก็ขนหอบกลับมาพะรุงพะรัง ตั้งใจว่าจะทำอัลบั้มเก็บเป็นที่ระลึกการเปิดซิง ท่องแดนปลาดิบกะเค้าครั้งแรกในชีวิตซักหน่อย
ทริปนี้ท่องตะลุยกันเองโดยไม่คิดจะง้อไกด์ ง้อทัวร์ ด้วยความที่ข้อมูลทุกอย่างมันแน่นปึ๊ก พร้อมมากสำหรับมือเที่ยวสมัครเล่นอย่างเรา ขอบคุณอินเทอร์เน็ต ขอบคุณอากู๋เกิ้ล ขอบคุณคุณยุ่น ที่จัดหาข้อมูลมาให้อย่างดี ไม่มีผิดหวัง .. แม้จะแอบมึนบ้างกับภาษา แต่อิงลิชที่เตรียมไว้ให้ ก็กล้อมแกล้มได้โขอยู่
ไม่ว่าจะย่ำไปทางไหน ก็จะเห็นป้าย i – information อยู่ตลอด หันซ้ายหันขวา เดี๋ยวก็เจอ ไปพักไปเที่ยวที่ไหน ก็ไม่ต้องห่วงว่าจะโนะๆๆ เนะๆๆ กันไม่รู้เรื่อง เพราะคุณยุ่นสมัยนี้ ยอมพูดภาษาอังกฤษกันแล้ว และถึงจะพูดไม่รู้เรื่อง ก็ไม่วิ่งหนีหายไปไหน ..พยายามอยู่นั่นแหละให้เราเข้าใจให้ได้ จะภาษามือ ภาษาชี้ไปเรื่อย เอากระดาษมาวาดมาเขียนเพื่อทวนว่าเข้าใจตรงกัน สุดท้ายที่ประทับใจจอร์จก็คือแผ่น Instruction .. เค้าเตรียมไว้ครบทุกภาษาหลักที่จะมี เล่นเอาทึ่งจริงๆๆ ว่าเค้าใส่ใจในรายละเอียดอย่างหนัก นี่ล่ะมั้ง.. ถึงสร้างให้เกิดความแตกต่างได้อย่างน่าประทับใจ
เริ่มตั้งแต่ตอนผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองที่แสนจะเกร็งสุดๆๆ เพราะโดนขู่มาก็เยอะ อ่านเจอมาก็แยะว่าจะถูกส่งกลับได้ง่ายๆ แค่เจ้าหน้าที่เค้าเอาพาสปอร์ตสแกนเข้าไปเท่านั้น ด้วยความไฮเทค ผสมกับความใส่ใจ ข้อความภาษาไทยก็โชว์ปั๊บว่าคุณต้องทำตามขั้นตอนอะไรบ้าง โอวแม่เจ้า! Customized ดีจริงๆ
ระหว่างรอ Shuttle Bus ของโรงแรมมารับ อากาศก็หนาวแบบสะใจ หิมะที่น่ารักก็มาตกต้อนรับทันทีที่ลงเครื่อง ลมก็แรงได้ใจ หนาวงั่กๆๆ แต่ก็ไม่วายทึ่งกับความใส่ใจอีก เพราะเค้ามีห้องไม่เล็กไม่ใหญ่พร้อมที่นั่งรอ ตู้กดน้ำร้อน-เย็น ให้พักหลบหนาวหลบลม จะได้ไม่แข็งตายระหว่างรอรถ ช่างเตรียมช่างจัดจริง
หรือแม้แต่ลิฟท์ ไม่ว่าจะลิฟท์น้อยลิฟท์ใหญ่ ห้างหรือว่าโรงแรม นอกเหนือจากปุ่มกดชุดปกติทั่วไป ก็จะมีชุดกดด้านข้างสำหรับเด็ก คนพิการเตรียมไว้เสมอ ซึ่งบ้านเราก็มีเหมือนกัน แต่ก็ว่ากันตามอัธยาศัย นี่แค่น้ำจิ้มของความใส่ใจในรายละเอียดของคุณยุ่นนะเนี่ย
ที่ทึ่งสุดๆ จนอยากขนกลับบ้านก็คงไม่พ้นเรื่องส. ส้วม ขนาดฟังคนเม้าท์เรื่องส้วมมาเยอะ พอมาเจอของจริง ลองใช้จริง ก็ยังทึ่งได้อีก .. อะไรมันจะบ้าใส่ใจในรายละเอียดทุกขั้นตอนขนาดน้านนนน .. ยกให้เรื่องความสะอาดเพราะเค้าผ่านอยู่แล้ว ยิ่งถ้าเทียบกับส้วมลาว เวียตนาม หรือเมืองจีนนี่หายห่วง ห้องน้ำเมืองยุ่นนี่ใส่ใจตั้งแต่ความถนัด และอายุของคนใช้ เพราะมีให้เลือกตามความชอบ จะเลือกนั่งยองก็ได้ แต่ถ้าอยากสบายหรือสูงอายุหน่อยก็เลือกนั่งโถ อันนี้ว่ากันตามชอบ ตามถนัด แต่ต้องออกตัวไว้ก่อน ว่าไม่ได้เสนอหน้าโผล่ไปดูห้องน้ำชายหนุ่มเค้าหรอกนะ เอาเป็นว่า เป็นเรื่องของห้องน้ำหญิงละกัน .. แถมในบางสถานที่ ที่อลังการ หรือรับแขกซักหน่อยก็จะมีห้องน้ำหลายรูปแบบให้เลือก มีแบบห้องเดี่ยว ห้องแม่และเด็กที่โตหน่อย ห้องแม่และเด็กน้อยที่ต้องเปลี่ยนแพมเพิร์ส หรือที่ปัสสาวะของเด็กชายที่ติดสอยห้อยตามมากับคุณแม่ .. โอ้ว! นี่แค่รูปแบบห้องน้ำนะ
สำหรับขั้นตอนเมื่อปฏิบัติภารกิจลุล่วง ก็แสนจะไฮเทค กดปุ่มอย่างเดียว จะด้านข้างโถ ด้านข้างกำแพงห้อง หรือแบบรีโมท ก็แล้วแต่การดีไซน์หรือระดับความหรูของห้องน้ำ ที่สำคัญก็คือ เค้าออกแบบมาด้วยความใส่ใจ customized สุดๆๆ เพราะเลือกตำแหน่งการฉีด ฉีดข้างหน้าสำหรับสุภาพสตรี หรือฉีดก้นสำหรับภารกิจหนัก แถมสามารถปรับความแรง ความกระจายของน้ำ เลือกระดับอุ่น ร้อน อุณหภูมิน้ำได้อีก
ยังไม่พอ.. ด้วยความใส่ใจในรายละเอียด ห้องน้ำบางที่ยังมีระบบเป่าให้แห้งด้วย หรือยังมีเสียงดนตรี เสียงกดน้ำ (Flush) สำหรับ กลบเสียงอันไม่พึงประสงค์ นี่ถ้าไม่ศึกษาพฤติกรรมผู้บริโภคดีๆ ทุกรายละเอียด ไม่มีทางออกแบบทำมาได้ขนาดนี้หรอก จนบางครั้ง..คิดว่ามัน too much, so much ไปปล่าว แต่ผลที่ออกมาก็คือผู้บริโภคอย่างเราๆ ประทับใจ พอใจ ติดใจถึงขนาดอยากลงทุนขนซื้อส้วมกลับบ้านมาซะงั้น
ตัวอย่างของความใส่ใจในรายละเอียดเนี่ย ไม่ใช่เฉพาะเรื่องส้วม มันครอบคลุมไปซะทุกเรื่องอย่างที่เล่าเป็นน้ำจิ้มข้างต้น ที่ชัดๆอีก ก็เห็นจะเป็นเรื่องของฝาก ของกิน ของที่ระลึกทั้งหลาย เป็นตัวอย่างที่ดีของความใส่ใจในรายละเอียดจนสามารถสร้างความแตกต่างได้
อย่างของฝากไอเดีย OVOP - One Village One Product ที่บ้านเราเอามาเป็นตัวอย่างของ OTOP นั้น ก็สะท้อนไอเดียของการใส่ใจและ Customization ได้เป็นอย่างดี ไม่ว่าเราจะไปท่องไปเที่ยวที่ไหนก็จะเห็นสินค้าอันเป็นเอกลักษณ์ของเมืองที่แตกต่างเป็น Unique และนั่นก็หมายถึงเงินเยนน้อยๆๆ ที่หลุดออกจากกระเป๋าไป ไม่ว่าจะเป็นพวงกุญแจอันจิ๋วรูปโตเกียวทาวเวอร์ พวงกุญแจรูปนินจามีดดาบที่อาซากุสะ หรือบรรดาขนมของฝากทั้งหลาย ที่แม้มันจะเหมือนๆกันคือแป้งใส่น้ำตาล ยัดไส้วัตถุุดิบธรรมชาติท้องถิ่น แต่ก็ช่างทำรายละเอียดให้เราอดไม่ได้ที่จะซื้อหา
คิดดู.. กะแค่แป้งใส่น้ำตาลธรรมดา ก็ยังใส่ใจมีให้เลือกหลายสีหลายรส ไส้ข้างในก็มีให้เลือกตั้งแต่ถั่วแดงเม็ด ถั่วแดงบด งาเขียว งาดำ ช็อคโกแล็ต สตอร์เบอรรี่ .. สารพัดไส้ แต่ที่สร้างความแตกต่างได้เด็ด และตั้งราคาได้สูง คงเป็นเรื่องการใส่ใจเรื่องของการหีบห่อ Packaging สวยๆ … ลายกระดาษที่ช่างสรรหา รูปแบบการห่อ โบว์ เชือกที่นำมาผูก วิธึการผูกโบว์นั่นอีก .. โอย! รู้ตัวอีกทีก็หมดไปหลายอยู่
หรือแม้แต่เรื่องราเมน ที่เราดูยังไงมันก็เหมือนๆ กัน อย่างบ้านเรา..มันก็เป็นแค่ก๋วยเตี๋ยว ซึ่งอย่างมากก็อาจแยกเป็นก๋วยเตี๋ยวสุโขทัย ก๋วยเตี๋ยวตำลึง ก๋วยเตี๋ยวน้ำใส ก๋วยเตี๋ยวเรือประมาณนั้น แต่ที่เมืองยุ่นนี่ แค่น้ำซุปก็แยกอีกได้หลายสูตร เป็นซุปจากปลา จากหมู จากไก่ หรือจากอะไรต่างๆนาๆ จะเรื่องเส้น ถ้าทำมาจากสาระพัดแป้ง ก็ได้สาระพัดเส้น แถมทำเป็นเส้นกลม เส้นแบนได้อีก หรือแค่ใส่เครื่องปรุง ก็มีความต่างออกไปอีก จะใส่ไข่ต้ม ใส่สาหร่าย ใส่เทมปุระ ผักดอง ใส่โน่นนี่ ก็สามารถสร้างสรรค์เป็นเมนูเด็ดของร้าน ให้คนมายืนเข้าแถวต่อคิวได้ จริงๆ เรื่องของวัตถุดิบของบ้านเรากับบ้านเค้ามันก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ แต่เรื่องที่ต่างกัน น่าจะเป็นเรื่องของความใส่ใจในรายละเอียด และความคิดสร้างสรรค์ที่จะบันดาลให้เกิดความแตกต่างมากกว่า
แค่ใส่ใจ สนใจในรายละเอียด ลงมือทำ customize สร้างให้เกิดความแตกต่าง ก็สามารถสร้างมูลค่า สร้างความประทับใจได้มากอยู่ แน่ล่ะ .. ต้องเริ่มจากคิด สร้างสรรค์ แล้วกลั่นกรองลงมือทำ ให้ได้ผลออกมา
ตัวอย่างของความใส่ใจในรายละเอียดจนสามารถสร้างความแตกต่างได้ของคุณยุ่น ยังมีอีกเพียบ เก็บสะสมไว้เล่าในช่วงอื่นๆบ้าง ไหนๆ ก็ไปเที่ยวเสียตังค์ให้ขาดดุลไปแล้ว ก็ขอเก็บไอเดีย ประสบการณ์ดีดีมาเป็นต้นทุนทางปัญญาของเราบ้างแล้วกัน จะได้ไม่เสียตังค์เปล่า ..
